نفس را در زندان كند و توفيق خداى مدد روح كند و خذلان « 1 » خداى مدد نفس كند و دل با يكى باشد كه غالب‌تر بود از دو لشگر . و مريد را بايد دانست كه كارها سه گونه باشد : يكى آن كه راستى آن هويدا است ، متابعت آن واجب باشد و كارى كه بىراهى آن روشن است ، واجب باشد دورى از آن و كارى كه در مشيّت باشد يعنى كه نداند خير است يا شرّ ؛ واجب باشد ترك كردن آن تا هويدا گردد نيك و بد از جهت علم يا از جهت عقل . و بر مريد واجب است كه تبديل اخلاق بد كند ، چون كبر و كينه و حرص و اميد و حسد و منازعت و غيبت و در برادران افتادن و بدگمان شدن و شوخى كردن و جز اين‌ها از اخلاق بد كه او را ضدّ كند به اخلاق پسنديده « 2 » . آرى ، وقتى دل به نور معرفت روشن شد و روح با جرقّهء الهى به حرارت عشق محترق شد و نفس از رذايل تخليه و به حسنات محلّى شد و معلوم شد كه انسان محكوم به حكومت خدا و مغلوب دست حضرت ربوبيّت است و روشن شد كه مظاهر زندگى مادّى امانتى چند روزه در دست انسان است و اين بدن عنصرى به سوى متلاشى شدن و درهم پاشيدن در حركت است و دير يا زود در خانهء گور رفته و از تمام ما يَمْلَكَش جدا مىگردد و در آن خانهء غربت بند از بندش جدا و گوشت و پوست و مفاصلش به دندان مار و مور از هم گسيخته مىگردد ، جايى براى غرور و چشم طمع دوختن به غير حق خود و گول خوردن از اندكى از عناصر مادى باقى نمىماند . آنان كه نسبت به زندگى و وسايل آن بينش صحيح نداشتند ، يعنى با كمك معارف جان‌پرور الهيه به جهان و حيات چند روزهء آن نظر نكردند ، جدّاً از زندگى

--> ( 1 ) - خذلان : مدد نكردن . ( 2 ) - آداب المريد : 98 .